If you want your dreams come true, wake up!
De columnist is terug! Zo die staat. Geen hoogmoed, slechts één van mijn vele dromen die ik nog waar moet maken. Maar zo creëer ik wel een mooie hangbrug naar al die dromen die ik de afgelopen jaar uit zag komen.
Ik ben zojuist begonnen met mijn tweede jaar aan de HAN. Een mooie gelegenheid om een traditioneel jaaroverzicht uit te schrijven (typen t.t.)… En dat is nog zo iets, mensen worden lui. Het enige waar ik me nog druk om maak is welk lettertype ik moet gebruiken en zelfs die heb ik zojuist op ‘standaard’ gezet (Calibri puntje 10 rockt hard!). Een mooi handschrift is tegenwoordig net zo zeldzaam als een rokerscafé, maar vandaag zag ik weer is iemand schrijven. Authentiek en zo vol van karakter, dat vind ik dan wel weer heel mooi.
De nieuwe media is een mooi fenomeen en brengt ons allen zoveel, maar aan de andere kant wordt alles eentonig en onpersoonlijk. Wie zit er nou (alweer) te wachten op (alweer) een installatie met (alweer) een Wii remote als uitgangspunt?! Nut, innovatie, tijdverspilling en/of usability, ik kan pagina’s vullen met gezwets over dit soort zaken. In tegenstelling daarvan dacht ik: “Laten we het jaar wat luchtiger beginnen”.
Dus, het jaaroverzicht.
Als eerst moet ik zeggen dat ik bijna letterlijk naar school ben ‘geschopt’, dat ik zo’n 6 jaar geen school van binnen had gezien en dat ik nooit van te voren had kunnen weten dat ICA=Mekka, of ICA staat gelijk aan ‘Mijn ding’, of “Daar horen zij de engelen zingen…. ‘ICA!’”.
De eerste course was Re-design (RD). Ook hier kan ik een boek over schrijven, maar laat ik het houden bij het feit dat RD mijn ogen heeft geopend en dat juist dat vak mij ervan had overtuigd dat ik er goed aan had gedaan dat ik me naar school liet ‘schoppen’. Metaforisch gezien betekende het voor mij dus eigenlijk: “Redesigning my life!”, want zo voelde het zeker. Na een lange tijd in een woestijn te hebben gelopen kwam er toch echt een oase in zicht… met water.
Wiki, nog zoiets. Toen ik het ‘handboek stijl’ eindelijk durfde in te zien viel ik bijna stijl achterover van het gebrek aan illustraties! Maar wat verraste het vak mij, mede door de stijl die Marc als docent hanteerde. Rustig, bekwaam, behulpzaam en consistent. Dat had ik nodig, vooral voor dit vak. En zie hier, een stuk geschreven met zoveel minder spelfouten als voor ik Mekka betrad (geloof me).
Het woord ‘codejunk’ is ontstaan net voor het eind van het vak ‘Remediate’. Ik kon mij tijdens dat vak er niet toe zetten om html/css te gaan leren. Ik zag het nut (de uitkomst) er niet van in. Ik heb mij er toch toe weten te zetten, wat dus sowieso voor mij al een mijlpaal was. Zowaar werkten de opdrachten in het boek als een verslaving. Opdracht 1: “Hello World”. En voor ik het wist zat ik zwaar in alle denkbare codes, vandaar codejunk! Naast mijn hoge resolutie pixelverslaving (minimaal 300 DPI per shot) was ik nu ook verslaafd aan wordpad ++.
Immersive space (IM) heeft me bijna mijn nek gekost. Hier heb ik veel over mezelf geleerd. Ik balanceerde werkelijk (nee figuurlijk) op het randje haalbaarheid. De nacht voor het inleveren van het portfolio had ik het portfolio en de daarbij behorende verslagen al wel af, nu het product nog… Om half zes in de ochtend was het me dan toch gelukt met een uiteindelijke filmgrootte van anderhalve gig. (…).
Stressen, flippen, uitsloven, vakanties doorwerken= C-project. Althans, zo was het voor mij. Waar ik me bij IM al op het randje begaf, sprong ik tijdens het C-project van dat randje af. Ik leerde mensen kennen wat vaak resulteerde in teleurstellingen. Een balans vinden tussen een zo hoog mogelijke score behalen en niet alles zelf willen doen heeft mij vele slapenloze nachten bezorgt. Professionaliteit, motivatie en verantwoording zijn drie keywords waar iedereen zijn/haar handtekening onder had moeten zetten.
Daarna meteen door met Portal. Ik ben een ‘echte’ CMD-er, dus concludeer zelf. Wat ik van het C-project had geleerd was het feit dat je je mensen zorgvuldig moet uitkiezen. Dat is hetgeen wat mijn laatste twee maanden een stuk aangenamer heeft laten verlopen, zonder stress. Hierdoor was het mogelijk om voor zowel Portal als Direct Mail (DM) te freaken zonder dat ik daar nachten voor moest doortrekken. Dit resulteerde in twee mooie eindproducten. Ondanks dat ik het eigenlijk wel had gehad, ondanks mijn gemoedstoestand van dat moment en ondanks mijn persoonlijke issues die er toen speelde.
If you want your dreams come true, wake up! Een jaar geleden werd wakker uit een hele lange winterslaap. Nu leef ik mijn droom… Of droom ik dat ik leef?! (kan ik de ‘filosofie tag’ er ook aan hangen;)
Groet,
Fons
Damm, mooi voorkantje voor een hand-out voor het eerste jaar? of een studiehandleiding?
Damn, mooi tekstje voor in die hand-out voor het eerste jaar!! De ervaringen van eerste jaars als leidraad voor wat komen gaat..
“Wie zit er nou (alweer) te wachten op (alweer) een installatie met (alweer) een Wii remote als uitgangspunt?! Nut, innovatie, tijdverspilling en/of usability, ik kan pagina’s vullen met gezwets over dit soort zaken.”
Pfoef…. Laat dat gezwets maar komen. Want ik vraag me af waarom je dit schrijft.
Waarom? Ik vind dat er teveel van die onzin op het net verschijnt. En ach, misschien wordt 1 van de 50 ideeën een nieuwe hype of zelfs een waar product. Ik kan er in ieder geval niet van wakker liggen. Ben jij dan werkelijk nog geïnteresseerd in die crap!? Nut, nee.. Innovatief, ook niet meer. Tijdverspilling, ja. En usability, welke? Hey, maar dat is slechts een mening. No offence;)
Mwah, ik denk dat je het andersom kunt zien.
Je stelt je een situatie/probleem voor en bedenkt op welke manier je hierop kunt inspelen. De techniek die je er uiteindelijk voor gebruikt is daaraan ondergeschikt, het is slechts het middel waarmee je je doel bereikt. Dat middel kan elke ‘vorm’ aannemen. Het voordeel van de ‘vorm’ Wiiremote is dat het een toegankelijke techniek is (doordat veel mensen “(alweer) een Wii remote als uitgangspunt” hebben genomen is er al veel over bekend), plus dat je voor een paar euro’s al een verbinding hebt tussen een IR-camera, bluetooth en je computer.
De Wii-techniek vereist geen/weinig technische kennis om al iets neer te zetten. Voor veel mensen verwijderd dit dus een barrière en maakt de weg vrij voor experimenten, gebaseerd op het benaderen/oplossen van je probleem.
Met andere woorden: met “(alweer) een installatie met (alweer) een Wii remote” kun je een technische basis leggen van waaruit je vérder kunt werken, het hoeft dus niet je eindproduct te zijn.
Zie het als de verbrandingsmotor: je kunt er een 2CV mee maken, maar ook een Ferrari. Het ligt aan je eigen creativiteit, doel of droom wat je ermee doet.
“Nut, nee.. Innovatief, ook niet meer. Tijdverspilling, ja. En usability, welke?”
Nut?
Het feit dat jij geen nut kunt bedenken, wil niet zeggen dat het er niet is. Ter illustratie: de uitvinding van de post-it was ook een vergissing (men ontdekte lijm die niet goed werkte) maar wordt wereldwijd gebruikt.
Tijdverspilling?
Elders op deze site las ik van een projectgroep van de HAN die toch een leuke beoordeling aan die tijdsverspilling hebben overgehouden. De tijd die zij er op school aan besteed hadden, was voor hen dus zeker niet verspild, maar nuttig ingezet (om op het ‘nut’ terug te komen)
Usability? Welke?
Alle voorbeelden die ik van de Wii-remotes heb gezien, vond ik qua usability erg gemakkelijk en zo goed mogelijk afgestemd op kenmerken van gebruikers; waar het om gaat bij usability
Innovatief?
Is maar welk labeltje je hangt aan ‘nieuw’. Je kunt het ook opvatten als ‘anders’. Feitelijk zijn er maar weinig ‘nieuwe’ dingen, aangezien creative dingen ontstaan door iets te combineren met twee bestáánde vormen. Iets wat nieuw is, is alleen nieuw voor de persoon die het nog niet kende, het kan er namelijk altijd al zijn geweest alleen dan niet in die bepaalde hoedanigheid. (kan hier ook de ‘filosofie tag’ aan)