(Hallo allen! Door Guido ben ik benaderd om mijn gedachten ook hier in pixels om te zetten. Vanaf nu zal ik hier dan ook graag gebruik van maken. Mijn eerste drie ‘columns’ vind je inmiddels hier op MultiMediaManiacs!)

…

Ik zou je wat willen vragen… Kijk is om je heen en laat je ogen vallen op ‘iets’ met de kleur rood. Laat de kleur rustig op je inwerken en zeg met volle borst: “Groen!”. Snap je wat ik bedoel?

Tja, het is komkommertijd, ook voor ons columnisten. Een maand met een abnormaal hoge vrijetijdsgehalte ligt inmiddels achter me. Sinds een aantal weken heb ik het roer echter drastisch omgegooid, aangezien ik hier (nog steeds) geen centen mee verdien. Om in de kleurenwereld, of gekleurde wereld, te blijven wil ik het volgende met jullie delen. Wat als er nou geen kleur bestond!

Mijn ochtend begint om 05.15 uur. Ik heb mij namelijk een plekje weten te verwerven in het alom geroemde en elite gezelschap van de kantoorklasse. Tja, wie had dat ooit gedacht! Nou, ik in ieder geval niet. Ik kwam er echt met de insteek om lekker een maandje op ‘de vloer’, want zo horen wij kantoorgegadigden het te noemen, orders te pikken. Door mijn HBO-studie bij te hebben geschreven op mijn CV ben ik gepromoveerd. Op zich vond ik het wel een eer en vond ik het bovendien een goede mogelijkheid om te kijken of mijn vooroordelen omtrent deze elite gegrond waren. Ik betitelde mezelf maar meteen als infiltrant in dienst van de ‘vloerhorde’. Of mijn vooroordelen gegrond bleken laat ik bij dezen graag in het midden, want dan zou ik de kern van mijn stuk te niet doen, het gaat mij immers om respect.

Ik vond het gewoon opmerkelijk dat ik in de pauzes de onzichtbare lijn tussen deze twee partijen zo sterk zag. Ik vond het triest om te concluderen dat het humorpeil zo verschilt. Ik vond het pijnlijk dat ik in de pauzes een potje kon tafelvoetballen en zij met z’n allen tussen de wespen moesten proberen een broodje te nuttigen. Ik vond het bijna penitentiair hoe de bel zoemden om aan te geven dat de pauze er voor hen al weer opzat, terwijl ‘de pakken’ konden lunchen wanneer zij dat nodig achtten. Ik vond het zielig om te horen hoe die zelfde ‘pakken’ grapten over het personeel van de begane. Vaak dacht ik bij mezelf, ‘Ga maar is een dag op de vloer staan, dan piep je wel anders!’. Maar nee, om moe te worden moest deze elite gezelschap ’s avonds squashen.

Zwaai is naar de vuilnisman, hij zou je shit maar is laten staan. Wuif is naar de drollenvanger, je zou maar is in zo’n drol stappen. Lach is naar de bouwvakker, een houten hutje is alleen leuk in de zomer. Zeg is gedag tegen de ouderen, zij hebben een oorlog meegemaakt. Geef de bediening is een fooi, commanderen heeft ook een prijs. Wees vriendelijk tegen het personeel van de schoenenwinkel, de zomer is voor hun geen pretje. Wens een kantoormedewerker sterkte toe, werken in de meest saaie omgeving denkbaar is niet makkelijk.

Weet je, mijn lievelingskleur is rood, maar zou je die mengen met groen dan krijg je paars…

Groet

Alphonso

Filed under: columns, filosofie, maatschappij by Alphonso